هفتادُ هشتــــ

زندگیم اینقد جالب شده که گاهی خودمم باورم شده همه چی آرومه...از بس که مسخره بازی درمیارم و با کس و ناکس شوخی میکنم مشکلاتم رو یادم میره ولی وقتایی که دیگه خودممُ ساکتم تازه یادم میاد چقددددد دردسر دارم یاد مشکلای ریزو درشتمون میفتم غم عالم به دلم میشینه...هرچند شاید دربرابر مشکلات دیگران خیلی کوچیک باشن اما تحملشون برا من خیلی سخته...اونقد سخت که فکر کردن به هرکدومشون در لحظه های شادم اشک رو مهمون چشمام میکنه...

امیدوارم خدای مهربون دستمونو توی دستاش نگه داره...

مثل همیشه...

روشنی، من، گل، آب...